Kritisch lezen is een kunst

critical reading

Dit weekend raakte ik een aantal keren in gesprek over “vrijdenken” dat ik nu liever “kritisch denken” zou noemen en kwam al snel te spreken over kritisch lezen. Omdat het, onder andere bij GeenStijl tegenwoordig in de mode is om stukjes te “Close readen” -een activiteit die helaas minder met kritisch lezen te maken heeft dan je zou wensen- heb ik de verzuchting die ik ooit (2010) op freethinker.nl plaatste nu hier gepubliceerd. Hij is dus ook hier te vinden voor wie de niet erg intelligente reacties nog eens na wil lezen.

De kunst van het zorgvuldig lezen.

Veel mensen lezen oppervlakkig. Dat is te merken op dit forum en op andere plekken. Of het door te snel lezen komt, door domweg slecht lezen of door vooringenomenheid laat ik even in het midden. Feit is dat er een flink aantal discussianten zijn die op één zin of opmerking springen, die volledig uit zijn verband rukken en daar dan eens lekker op in gaan hakken. Dat er drie regels verderop in diezelfde tekst dan iets gezegd wordt waardoor hun opmerking volledig overbodig wordt ontgaat ze dan. De auteur moet daar dan weer op wijzen. Maar soms is dat niet genoeg. In het hoofd van sommige lezers heeft die ene uit zijn verband gerukte opmerking de plaats ingenomen van de hele tekst en dan is er geen beginnen meer aan. Van discussianten worden het querulanten. Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Heropvoedingskampen.

Vanwege het verschijnen van “Dit kan niet waar zijn” van Joris Luijendijk zet ik dit blog uit 2008 (direct na de crisis) bovenaan.

Naakte gedetineerden van kamp Amersfoort worden schoongespoten. © Collectie Algemeen Rijksarchief Den Haag, ANEFO nr.900/4794.

Een element in de kredietcrisis dat onderbelicht blijft is de personele bezetting van onsfinanciële apparaat. Er wordt hier en daar wat gemonkeld over of er wel geschikte topmannen gevonden kunnen worden om de overheidsinbreng goed gestalte te geven. Er wordt voor gepleit om beloning en graaicultuur aan te pakken. Een enkeling roept alweer (bij P&W of NOVA) dat je als overheid “goede mensen” moet neerzetten die “verstand van zaken” hebben en die “nu eenmaal zoveel kosten”. En dat de overheid “enorme risico’s” loopt dat ze bedonderd wordt als ze dat niet doet. Dat laatste betekent vermoedelijk vooral dat er heel wat wetgeving zal moeten worden aangenomen met een flinke werking terug in de tijd om diverse trucendozen voorgoed te sluiten.

Voor mij gaat het verder dan de zichtbare top van de bedrijven: het gaat om een groot deel van de financiële planners, adviseurs, verkopers, dealmakers, toezichthouders, advocaten, notarissen, accountants en wat je nog meer kunt verzinnen. Toegegeven, daar worden er een hoop van ontslagen bij gebrek aan werk. Vooral in NY. Maar blijven dan de “goeden” over? Worden we opgescheept met de kneuzen: de verkeerde mentaliteit en dan ook nog niet goed in hun werk, of overleven juist de fitsten: de allergehaaidsten? Geen van beiden wil je hebben. Kortom er wordt hier over het hoofd gezien dat in nagenoeg de hele sector gedurende tientallen jaren op een bepaalde manier personeel geselecteerd is en gedrag beloond is waardoor het hele apparaat vergeven is van mensen die het foute beheersen of aangeleerd hebben. Het zou uitermate naïef zijn te veronderstellen dat bij deze mensen zo maar een knopje omgaat. Vooropgesteld dat iemand op dit moment weet welk knopje hoe zou moeten worden omgezet.

Dit strekt zich nog verder uit, want deze mensen komen voor een groot deel van scholen waar men in deze denkwijze getraind wordt. En waar bij de toelating geselecteerd werd op het in aanleg hebben van kleine haaientandjes. Ook deze “business schools” zullen nu niet opeens alumni opleveren waar “vertrouwen” het grootste goed is.

Er zijn twee strategieën om dit probleem op te lossen. En geen van beide is erg bevredigend. De ene is het rigoureus vervangen van een flink aantal functionarissen door personen die wel de goede houding en achtergrond hebben. Dat verondersteld dat er daarvan voldoende zijn. Ik vrees dat dan een aanzienlijk aantal 60 plussers van hun ongestoorde oude dag zal moeten afzien en dat het daarmee niet zal lukken. Voor de rest zal dergelijk personeel eerst opgeleid moeten worden en dat doe je niet even zo maar. De andere is een heropvoeding van het zittend personeel. De vraag is wie gekwalificeerd is om een dergelijke heropvoeding ter hand te nemen en hoe het zittend personeel daartoe gedwongen kan worden.

Mijn voorkeur gaat uit naar de eerste strategie, vooral omdat ik die rechtvaardiger vind. Het is niet meer dan fair en geheel in overeenstemming met door de groep zelf aangehangen liberale ideologie van “eigen verantwoordelijkheid” dat anderen na dit falen een kans krijgen. Om van een verdiende straf nog maar te zwijgen. Maar ja, degenen die in het verleden uit de selectie gewipt zijn hebben daardoor een aantal vaardigheden niet kunnen ontwikkelen die toch wel nodig zijn. We hopen dus maar dat zich een aantal spijtoptanten gemotiveerd aanmeld voor een heropvoeding.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , | 8 Reacties

De nep-élite van de PVV

schijnelite(geschreven november 2010, verdere toelichting onderaan)

Martin Bosma heeft met “De schijn-élite van de Valse Munters” een goede inkijk gegeven in de diepere roerselen van de PVV. De titel ontleent hij aan een werk van Jacq de Kadt uit 1939: “Het fascisme en de nieuwe vrijheid” aan wiens analyse van het fascisme, het falen van links en de verbindingen daarvan met de Islam hij veel van zijn inzichten ontleent. Met deze waarnemingen van de Kadt kan ik, met Martin Bosma, alleen maar instemmen.

Maar behalve deze waarnemingen propageert de Kadt ook een oplossings-richting voor dat gesignaleerde falen. Hij zoekt die in het (weer) actief worden van een elite die met name de middengroepen moet aanspreken. En daarbij als belangrijkste doel niet de materiële belangenbehartiging propageert, maar het verder verdiepen en vooruitbrengen van (westerse, verlichtings) cultuur en wetenschap, binnen wat hij het “leven in het raadsel” noemt. Hij beschrijft ook een aantal wezenskenmerken van die elite zoals een permanente (zelf)kritische houding, onbaatzuchtigheid en een democratische gezindheid. En dat alles zonder de materiële belangen geheel uit het oog te verliezen. Daarbij dient zo’n elite zich niet op te sluiten in een eigen kaste maar moet zij politieke verantwoordelijkheid nemen en leiding geven. In schrille bewoordingen schetst de Kadt de werkelijke intellectuele toestand waarin een schijn-elite opereert die maatschappelijk niet betrokken is en zich verliest in navelstaarderij en andere intellectuele vormen van zelfbevrediging. Ik geef hier een wat langer citaat van de Kadt dan Bosma waaruit blijkt dat het in zijn definitie vooral gaat over de fascistische elite.

“Het fascisme is, zoals een onderzoek naar het gehalte en de samenhang van z’n ideeën en motieven (een onderzoek, dat bevestigd en versterkt wordt door de confrontatie met de practijk) bewezen heeft, het resultaat van het optreden ener schijn-élite. Het kenmerk van een schijn-élite is niet, dat er voor haar streven geen spoor van gerechtvaardigde oorzaak te vinden is. Integendeel, het gevaarlijke karakter van een schijn-élite zit juist hierin, dat ze gerechtvaardigde protesten verbindt met versleten ideeën, bekrompen, onjuiste opvattingen en primitieve driften. Daardoor krijgt ze al die fanatieke en wrede trekken, die reactionaire uitwerking en die demagogische inhoud, die we dan ook bij het fascisme waarnemen.”

Het is natuurlijk mogelijk dat dit proces niet plaats vindt. Het is mogelijk dat we geen élite meer hebben (of een élite die niet gevoelig is voor de noden en de behoeften van onze tijd en onze maatschappij, wat een andere manier is om te zeggen dat we géén élite meer hebben, want een verkalkte élite is geen élite), of dat de élite niet meer in staat is de intellectuelen te beïnvloeden. De afwezigheid van een élite, is het niet te weerspreken teken van de ondergang ener cultuur en ener maatschappij. En ook het feit dat een élite niet meer in staat is – op den duur en na veel strijd – haar inzichten aan de maatschappij op te leggen, is een teken voor het onafwendbaar geworden zijn van de ondergang. 1) De vraag of wij nog een élite hebben en of onze intellectuelen te beïnvloeden zijn, zullen wij eerst in het volgend hoofdstuk nader onderzoeken, maar hier kan er al wel op gewezen worden, dat dit boek geen zin zou hebben, indien de schrijver in de onafwendbaarheid van de ondergang onzer beschaving geloofde.

Hij laat zien hoe de ruggengraatloze linkse elite de ideologische ruimte open laat waar het facisme bij zijn opkomst gebruik van maakt. Een ander belangrijk inzicht van de Kadt is dat een goede elite, om op termijn levensvatbaar te zijn en te overleven imperialistisch dient te zijn. Zij dient haar model aan de wereld op te willen leggen, soms met geweld. En zij mag al helemaal geen zwakte tonen tegenover totalitaire ideologieën met imperialistische inhoud zoals het fascisme en de islam. Een totaal andere vorm van kosmopolitisme dan de multiculturele variant die nu in zwang is.

Onduidelijk blijft bij de Kadt hoe deze elite zich uit het reeds toen aanwezige moeras van schijn-elites los kan maken en de plaats kan gaan innemen die noodzakelijk is. Dat kan ook bijna niet anders want als hij daar werkelijk praktische ideeën over had gehad dan had ik dit allemaal niet op hoeven te schrijven. In de jaren 30 lijkt het me dat het voor een betrekkelijk kleine groep mensen nog mogelijk is om met veel doorzettingsvermogen een desnoods gestencild krantje te beginnen en bijeenkomsten te organiseren waarmee men een balletje aan het rollen zou kunnen krijgen. Ook rond 1968 waren er misschien mogelijkheden voor een dergelijke wending. Ik stond toen behoorlijk dicht langs de zijlijn en herinner mij goed dat de doelen omsloegen van een culturele maatschappijkritische houding naar platte belangenbehartiging (in dit geval: verlaging van de exameneisen, hogere beurzen, zo lang studeren als je wil voor weinig collegegeld).

Dit probleem van het tot stand komen of brengen van een goede elite is in de huidige tijd nog veel groter is dan in 1939 of 1968. Het intellectuele maanlandschap waarin we tegenwoordig leven biedt aanzienlijk minder mogelijkheden. Op dit moment kan ik mij maar moeilijk voorstellen hoe, gesteld dat ze bestaan, een aantal intellectuelen van het niveau en met de instelling die de Kadt voorschrijft elkaar zouden kunnen vinden, met elkaar iets zouden vormen wat op een cultureel-politieke beweging lijkt, en daarmee dan ook nog in te breken in het huidige politieke “debat” in de media. En dan niet één keer, als grappig incident, maar structureel een plaats veroveren.

Ondertussen roept dit wel de vraag op hoe Bosma de PVV in dit perspectief ziet. Hij laat duidelijk merken wie hij met de schijnelite aanduidt, en dat zijn allereerst de kopstukken van links, de PvdA voorop. Figuren als Abraham de Swaan en Cees Schuyt, die ik typische representanten van een intellectuele schijn-elite zou willen noemen worden door hem niet genoemd. Uit de door hem gekozen titel voor zijn boek moet ik wel opmaken dat hij de PVV ziet als de plaats waar de elite van de goede soort zich ophoudt en ontwikkelt. Dit temeer omdat hij niet aangeeft waar die elite zich volgens hem anders zou bevinden of hoe die zich organiseert of zou moeten organiseren.

Hoe moet ik mijn gedachten over deze onuitgesproken pretentie formuleren? Lachwekkend? Te gek voor woorden? Niet dus? Tenenkrommend?

Laten we het maar houden op “met stomheid geslagen”. Natuurlijk hoeft niet ieder kamer- of kaderlid van de politieke partij die de PVV nu eenmaal is een 24 karaats, of zelfs maar een 6 karaats intellectueel van de goede soort te zijn. Maar ik vrees dat als we proberen het intellectuele gehalte van de PVV vast te stellen we niet verder komen dan anderhalve man en een paardenkop. De naar buiten gebrachte intellectuele prestaties zijn navenant. Aan de pluskant kunnen we duidelijk en effectief taalgebruik in de politiek zetten, Daar is zonder meer grote behoefte aan Ook de in sommige opzichten internationale oriëntatie is een plus.. Maar enig wervend cultureel-politiek vergezicht komt er niet uit. Op cultureel gebied is armoe troef. Ik vrees dat als de PVV het voor het zeggen krijgt we geheel aangewezen zijn op “Oh Oh Cherso”, Frans Bauer, Jantje Smit en aanverwant. Natuurlijk: de huidige gesubsidieerde culturele schijn-elite kan wel een flinke schop onder de kont gebruiken. Maar het verhogen van de BTW is een daad van opperste barbarij.

Zo mogelijk nog erger is het intellectuele klimaat dat wordt uitgestraald door het ontbreken van enig openbaar debat, (zelf)kritiek en het ondemocratische gehalte van de PVV. Bosma heeft zeker een punt als hij zich verzet tegen het zonder meer openstellen van de partij voor iedereen die zich aanmeldt. Maar tussen dat model en de op dit moment door de PVV gepraktiseerde anderhalf-persoons dictatuur (de paardenkop laten we er even buiten) liggen vele mogelijkheden voor een gecontroleerd lidmaatschap en een werkende interne democratie. Het door Bosma veronderstelde directe contact met de kiezer via het internet kan daar op geen enkele manier als vervanging voor dienen…

Naschrift

Bij het opruimen van mijn archief(-bestanden) kwam ik dit tegen. In 2010 heb ik naar aanleiding daarvan een aantal blogs aan de Kadt gewijd: Een stukje de Kadt, Nog een stukje de Kadt en Een stukje de Kadt (3): “Wat er juist is aan het fascisme” . Onduidelijk waarom dit stuk toen niet gepubliceerd is. Het is nog steeds relevant lijkt me, ook al zijn de anderhalve man en een paardenkop nu uitgebreid met nog een of twee personen. En dat is jammer. Overigens kan ik “De schijn-élite van de Valse Munters” nog steeds zeer ter lezing aanbevelen. De analyses wat er allemaal mis is met de huidige politiek snijden zeker hout en er is helaas nog weinig veranderd. Het falen van de PVV als een serieus te nemen alternatief is daar zeker debet aan.

 

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , | 3 Reacties

Loonarbeid versus Slavernij

appleslaafjes

Over “degeen-die-zo-grondig-mogelijk-in-de-vergetelheid-moet-worden-gestampt”

Er zijn niet veel Joden die aanspraak maken op speciale behandeling vanwege de holocaust. In ieder geval niet veel meer. Af en toe hoor je nog wat gemompel over tweede en zelfs derde generatieproblemen maar ook dat sterft uit. Die speciale behandeling bestond meer uit erover zwijgen en eventueel een psychiatrische behandeling dan iets anders. Een monument, een herdenking, dat is het wel. Ze willen niet de politie uit het straatbeeld verwijderen omdat die in de oorlog zo netjes met de Duitsers hebben samengewerkt. De enkelen die nu nog bezig zijn met geld of kunst te claimen hebben principieel heel misschien nog enige rechten. Maar ze zijn na meer dan 50 jaar te laat. Het enige waar men niet op wil afdingen is een verbod op de holocaustontkenning: de bewering dat het niet gebeurd is. Dat lijkt me volkomen terecht. Helaas zijn er nogal wat witte vrijemening-ridders die menen dat dat wel moet kunnen.

Hoe anders is het tegenwoordig met de afstammelingen van slaven. Alleen al uit deze aanduiding blijkt een probleem. Want terwijl de afstammelingen van Joden nog steeds Joden zijn (als ze dat willen) zijn afstammelingen van slaven geen slaven. In 1963 was er in Suriname de viering van de 100e verjaardag van de afschaffing ervan. In de familie zijn daar toevallig filmbeelden van. Een vrolijk gebeuren, een feestelijke carnavalsoptocht. Uiteraard waren toen nog die lelijke kolonialisten van een Hollanders daar aan de macht. Maar toch. Thans wil “men” vermeende symbolen van de slavernij laten verdwijnen en naar mijn inschatting is dat slechts de inleiding tot het vragen van materiële compensatie voor al dit onrecht. Gaat het slechts om een kleine groep schreeuwlelijks? Misschien. Maar evenals bij de meer extreme vormen van Islam hoor ik veel te weinig tegengeluiden van eventuele “gematigden” uit de groep waar het om gaat. Waarschijnlijk aangemoedigd door vermeende progressieven die iedere vorm van slachtofferschap aangrijpen om de eigen goedheid aan de wereld te tonen. En zoals gewoonlijk is “de politiek” daar gevoelig voor.

En wat heeft dit alles met loonarbeid te maken? Eigenlijk zou bovengenoemde beschouwing al voldoende moeten zijn om ieder huilverhaal waarmee “ons” schuld wordt aangepraat te ontzenuwen. Schuld, voor zover die aantoonbaar is, is na enige tijd verjaard. Men kan de geschiedenis niet overdoen en de huidige generatie voor een ver verleden verantwoordelijk stellen. Het is het fundament van onze beschaving om niet in een eeuwige cirkel van wraak en tegenwraak te vervallen. En bij dat verjaren hoort ook dat men symbolen uit het verleden een plaats moet geven en niet moet verwijderen.

Om dat nog eens duidelijk te maken werp ik hier de vraag op of dan de nazaten van de duizenden of miljoenen die in de tijd van de slavernij en nog ver daarna uitgebuit werden in fabrieken, mijnen en naaiateliers als zogenaamde loonarbeiders niet ook recht hebben op compensatie? Of op de verwijdering van symbolen die daaraan herinneren. En daarmee kom ik op mijn eigenlijke thema: loonarbeid versus slavernij.

Wie wel eens Dickens of Marx of een ander werk over de ontwikkeling van het kapitalisme in de 19e eeuw heeft gelezen zal zich af moeten vragen of de wijze waarop met arbeiders werd omgegaan niet slechter was dan met slaven. Ik denk van wel. De kapitalist is geen eigenaar van de arbeider en hoeft daar dus ook niet zorgvuldig mee om te gaan. Zolang er aanvoer is van verse huurlingen kan hij ze als een citroen uitknijpen en daarna wegwerpen. En die aanvoer, de zorg voor nieuwe aanwas, is niet het probleem van de individuele kapitalist. Pas toen die behoefte kreeg aan meer geschoolde arbeid en de maatschappij als geheel, die het probleem van de aanwas op zijn bordje kreeg, maatregelen moest nemen om die enigszins kwalitatief en kwantitatief op peil te houden kwam daar enige verandering in. Maar nog steeds is de grondgedachte van het kapitalisme dat men problemen zoveel mogelijk over de schutting naar “de maatschappij” toe kiepert.

De slavenhouder daarentegen is eigenaar van zijn slaaf. Dat is misschien niet erg “vrij” maar evenals de middeleeuwse heer heeft hij directe verantwoordelijkheden voor zijn horigen. En hij heeft ook een direct economisch belang. Terwijl de kapitalist slechts een dag- week- of maandloon achteraf betaalt moet de slavenhouder in een keer de productiekosten -waaronder handels- en transportkosten- van de slaaf op tafel leggen. Hij zal beter voor de slaaf moeten zorgen want hem zomaar wegwerpen is kapitaalvernietiging. Ook heeft hij er belang bij dat die slaaf enig gezond nakomelingschap tot stand brengt. Dat wil niet zeggen dat alle slavenhouders dat ook deden, maar in ieder geval kan men concluderen dat de actuele levensomstandigheden van loonarbeider en slaaf zeker niet in het voordeel van de eersten uitvielen. Ik hoop dat dit inzicht voldoende duidelijk maakt dat de enige zinnige omgang met het verleden een van lering is. Dit willen we niet meer of iets anders willen we misschien juist wel. En waarom is het gebeurd en hoe kunnen we dat voorkomen of beter doen. Daarbij in het oog houden dat verschillen niet zomaar weggepoetst kunnen worden maar dat dat niet betekent dat er geen serieuze veranderingen mogelijk zouden zijn. Compensatie vragen of net doen alsof het onrecht jouzelf wordt aangedaan past daar niet bij.

Ik ga de kwaadaardige aanstichter van dit alles niet bij naam noemen. Hij is geen “degeen-die-niet-genoemd-mag-worden” maar “degeen-die-zo-grondig-mogelijk-in-de-vergetelheid-moet-worden-gestampt”.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

De kruisiging van Charlie Hebdo

SF-35-sword-versus-pen

Is de pen machtiger dan het zwaard? Alleen als we onder “pen” het vermogen verstaan om mensen door middel van taal en cultuur te mobiliseren, te organiseren en van steeds effectievere wapens te voorzien kunnen we zeggen dat die macht er is. Ze wordt uiteindelijk gevormd door een effectieve strijdmachine waartegen het ongeorganiseerde individu met zijn ene zwaard niet op kan en ook minder goed bewapende of georganiseerde groepen het af moeten leggen. De pen heeft het vermogen zwaarden te ontwerpen en strijders samen te laten werken door ze aan haar commando te onderwerpen. De pen is zelf geen wapen. Bij een strijd tussen pennen is de kennis, mening of overtuiging die er mee verkondigd wordt het wapen.

Het ontkennen van het georganiseerde karakter van de onthoofding van Charlie Hebdo en andere terreurdaden verduistert het zicht op het feit dat ook aan de andere kant een pen actief is. De pen van god. Het zijn geschriften en daarop gebaseerde preken die de hoofden van mensen één kant op zetten en ze voorzien van wapens op hun doel afsturen. Voor deze vorm van oorlogsvoering hoeft men niet tot een leger of andere organisatie te behoren. Het disciplineren en organiseren gebeurt grotendeels anoniem en op afstand. Lees verder

m4s0n501
Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , | 3 Reacties

Leven in een open gevangenis

prison-cell-doors-openSchoenen uit. Riem en horloge af. Zakken leegmaken. Een normaal ritueel als je de gevangenis in gaat. Maar ook heel normaal als je een vliegtuig neemt of een rechtbank betreed.

De leider van een van de grootste politieke partijen van ons land wordt permanent bewaakt. In feite leeft hij in een mobiele gevangenis.

En waarom? Omdat de boven ons gestelden weigeren het kwaad bij de wortel aan te pakken. In plaats daarvan is de reactie op iedere aanslag op onze cultuur: bevoegdheden en budget veiligheidsdiensten uitbreiden. En dit betekent dat ons leven steeds meer het karakter van een open gevangenis krijgt. Iedereen moet in toenemende mate geobserveerd en bewaakt worden om de enkeling die gevaar oplevert er uit te kunnen pikken.

Tel daarbij op dat deze methode niet kan slagen. Omdat we open grenzen hebben. Omdat er een grote groep mensen is die sympathiseert, waar men kan onderduiken en waartussen het vanwege de gesloten en solidaire cultuur moeilijk is om in te infiltreren. Omdat er belangrijke buitenlandse financiers zijn. Omdat andere vormen van misdaad zich ook niet met politiële en justitiële inzet serieus laten aanpakken.

Grenzen moeten aan de buitenkant bewaakt worden. En de hele 5e colonne die in ons midden is moet met harde hand tot de orde worden geroepen of uitgezet. Iedere vorm van propaganda moet worden verboden en onmogelijk gemaakt.

Lees verder Orde en Straf

 

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Last van een opgeblazen gevoel?

Mr Creosote uit Monty Pythons Meaning of lifeMr Creosote uit  Monty Python’s The Meaning of Life (1983)

Door de afgang van Oranje op het EK (tekst uit 2012) is er aandacht voor het Opgeblazen Ego. En wat dat betekent voor de samenhang van de ploeg. Het is een ziekelijk verschijnsel dat bepaald niet beperkt blijft tot het nationale elftal. Dat is maar het topje van de ijsberg. Voor zover de westerse cultuur ten prooi is gevallen aan de barbarij van het ultra-liberalisme is het de norm om zo’n ego te hebben. Daarzonder ben je nergens. En vooral: ben je niemand. Het recept is simpel. Alle succes is jouw persoonlijke verdienste. De succeslozen zijn faalhanzen en sukkels. Echt grote geesten geven er blijk van dat ze het talent dienen dat ze toevallig gekregen hebben en prijzen het geluk dat dat talent ontwikkeld en gekend wordt. Die houding wordt steeds uitzonderlijker. Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Drunk driving with Twitters hive mind

@Twitters boss, @jack (>2M followers) shared some wisdom on jan 19th, 2015. I would specially focus on

tweet_jack I agree! Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Professorale Propaganda

Diane_Keaton(Diane Keaton heeft niets met Professorale Propaganda te maken. Foto AP)

Dat de wetenschap, met name de gammawetenschap, wordt uitgewoond: ach, dat weten we al een tijdje. Maar het is nuttig als je af en toe weer eens met je neus op de feiten wordt gedrukt. Bijvoorbeeld als je noodgedwongen zoiets als een inaugurele rede bijwoont. Ik zal tijd en plaats met de mantel der liefde (en een zeker opportunisme) bedekken. Per slot is het slechts een symptoom van wat in de sociologie algemeen gebruik is. Het was een slaapverwekkend mengsel van beleidsjargon, verhullend taalgebruik en humanistisch-christelijke waardenleer.

Het onderwerp was hongersnood. Oh nee, sorry, “ongelijkheid in voedingszekerheid”. En dat in het Engels natuurlijk, maar dat zal ik u besparen. En op wereldschaal, want het is verplicht dat wij hier wetenschap (en politiek) bedrijven voor de armen, onderdrukten en achtergestelden van de hele wereld. Er wordt al “sociologisch onderzoek” naar deze ongelijkheid gedaan maar duidelijk nog niet genoeg als we een dergelijke rede als agenda-bepalend mogen opvatten.

Maar waarom onderzoek? Hongersnood is een vrij simpel vast te stellen zaak. En op zichzelf genomen op een vrij simpele manier te bestrijden. Het is dan ook geen wonder dat deze rede een nog hoger percentage ingetrapte open deuren bevatte dan het gemiddelde sociologische werk.

Ik wil hier volstaan met het opwerpen van twee kritische vragen.

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Geen vrijheid voor de Leugen! (2)

punishment2

Door een recente discussie schrijf ik nog een keer over het kunnen aanpakken van de holocaustontkenning. Ik heb er eerder al het nodige over geschreven, bijvoorbeeld in Geen vrijheid voor de Leugen!

Om te beginnen wil ik nogmaals vaststellen dat ik niet voor een apart wettelijk vastgelegd verbod ben, maar dat het zou moeten vallen onder een bredere strafbaarheid van het verkopen van leugens voor politiek gewin. Vermoedelijk bieden huidige wetsartikelen over laster en het oproepen tot geweld voldoende aanknopingspunten, maar het kan zijn dat enige uitbreiding gewenst is. Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Getagged | 6 Reacties