Mijn blogs op Veren of Lood

De laatste maanden publiceer ik voornamelijk op Veren of Lood. Voor degenen die mij via andere kanalen volgen hierbij een overzicht van mijn blogs aldaar, voor zover ze niet ook hier staan. Je kunt ook daar kijken op  http://verenoflood.nu/author/victor-onrust/

Macht en Media

De Samurai van H G Wells

De noodzaak van het uitzonderlijke

Democratie is geen persoon

Links heeft sinds de jaren dertig niets geleerd

Het kruis van Sinterklaas

Een Klein-pasteuze keutel in de Groene Amsterdammer

Het Parool was geen wereldkrant

Een politieke partij zonder leden?

“Cultuurmarxisme”? Trap er niet in!

Cultuurmarxisme en cultuurrelativisme

Cultuurrelativisme staat voor het idee dat iedere cultuur zijn eigen waarheid heeft en dat die waarheid niet beter of slechter is dan die van een andere cultuur. Het is ongetwijfeld waar dat vele “kritische geesten” van ‘68 het cultuurrelativisme hebben omarmd. Bij gebrek aan een ook maar enigszins revolutionair of veranderings­gezind proletariaat moesten er theorieën komen die het mogelijk maakten andere “onderdrukte” of “uitgebuite” groepen tot dragers van een gerechtvaardigde revolutie uit te roepen, zodat de strijd kon doorgaan. Het betreft vrouwen, homoseksuelen, andere minderheden en onderklassen uit onderontwikkelde landen, zowel daar als naar het Westen gemigreerd. Het is eveneens waar dat velen van hen zich voor die tijd ooit Marxisten of in ieder geval communisten hebben genoemd. Zelfhaat en schuldgevoel bij de westerse mens zijn zowel oorzaak als gevolg van het cultuurrelativisme. Vooral de door cultuurrelativisten gepropageerde gelijksteling van Islam als even ware en goede cultuur is bijzonder schadelijk.

Een dergelijke wending is vanuit de marxistische hoofdtegenstelling van de kapitalis­tische maatschappij, die tussen kapitaal en arbeid, niet te verdedigen. En hoewel uit bovenstaand mag blijken dat deze hoofdtegenstelling in de moderne geschiedenis aan betekenis heeft ingeboet heb ik nog nergens een beschouwing gelezen waarin wordt uitgelegd waarom en hoe deze bonte verzameling tot een serieuze omwenteling in staat zou zijn. En al helemaal niet op marxistische basis. Het proletariaat is in de moderne maatschappij inderdaad niet meer als bewust of zelfs maar halfbewust georganiseerd subject vindbaar. Maar dat wil nog niet zeggen dat de achtergestelden en onderdrukten in hun algemeenheid dat gat zo maar op kunnen vullen. Deze wending komt de heersende elite overigens wel goed uit want zij is een stuk ongevaarlijker. De woede en eventuele ondermijnende activiteiten zijn niet langer gericht tegen de “kapitalist”, maar tegen de schuldige witte man, die overigens ook al nergens in het marxisme opduikt als tegenstander. Het levert een verdeel en heers situatie op waarin allerlei minderheden worden opgezet tegen de witte middenklasse. Bovendien hebben deze groepen minder macht binnen het productieproces.

De oorsprong van het cultuurrelativisme ligt eerder dan 68: in de liberaal-humanistische sfeer en bij de mensenrechten zoals die in 1946 zijn opgesteld onder leiding van de antropoloog Levi-Strauss. Een aantal intellectuelen die voor het cultuurrelativisme, of, breder, voor het idee dat de achtergestelden het nieuwe revolutionaire subject zijn, waren ooit marxist. De meesten van hen baseren zich op de zogenaamde humanistische afwijking, de onmarxistische idee dat als we allemaal het goede willen het voor elkaar komt in de wereld. Voor zover ze zich niet volledig van het marxisme afkeerden. Er zijn behoorlijk wat marxistische stromingen of partijen aan te wijzen die het cultuurrelativisme omarmd hebben, evenals zeer veel andere politieke stromingen, met name sociaaldemocratische.

In sommige kringen is het bon ton geworden om onze huidige ideologische crisis toe te schrijven aan “cultuurmarxisme” of “neomarxisme” in plaats van cultuurrelativisme. “Cultuurmarxisme” is terug te voeren op een verkeerd begrip of misschien eerder een bewust kwaadaardige interpretatie van marxisme. De on- of zelfs anti-marxistische draai naar cultuurrelativisme is niet gestoeld op enige stelling van het marxisme zoals hiervoor uiteengezet. En dat lijkt me een eerste voorwaarde om van wat voor marxisme dan ook te mogen spreken. De term cultuurrelativisme past prima op de verschijnselen die onder cultuurmarxisme worden geschoffeld.

“cultuurmarxisme” is in de negentiger jaren geïntroduceerd door rechtse krachten in de USA. Daarbij wordt ten onrechte naar Gramsci verwezen omdat die culturele, ideolo­gische strijd minstens zo belangrijk vond als de economische (vakbonds)­strijd. Ook de Frankfurter Schule (Adorno, Benja­min) wordt vaak genoemd als bron en ook dat is niet juist. Zij vonden het bestuderen van cultuur belangrijk als machtsmecha­nisme waarmee het kapitalisme zich als overheersend paradigma kon handhaven. Dat is binnen het marxisme een zeer legitiem onderzoek en heeft niets met cultuurrelativisme te maken. De aanduiding “cultuurmarxisme” voor cultuurrelativisme moet zo gezien worden als een poging marxisme tot bron van cultuurrelativisme uit te roepen en daarmee het gehele marxisme te diskwalificeren. Ik daag iedereen die dat een serieus te nemen kwalificatie vindt uit om marxistische bronnen van cultuurrelativisme aan te wijzen. Deze ideeën komen van buiten het marxisme, vooral vanuit de culturele antropologie, en zijn door ooit-misschien-marxisten verder ontwikkeld, waarbij ze zich meestal expliciet van het marxisme hebben gedistantieerd.

Als verdere onderbouwing hierbij citaten uit een stuk van Kellner. Hij geeft een nauwkeurige beschrijving van het verloop van de marxistische analyse van de cultuur (en dat is ongeveer het tegendeel van cultuurmarxisme maar wordt in de US soms ook aangeduid met “cultural marxism”) en het moment waarop dat overging in “cultural studies”:

“In general, for a Marxian approach, cultural forms always emerge in specific historical situations, serving particular socio-economic interests and carrying out important social functions. For Marx and Engels, the cultural ideas of an epoch serve the interests of the ruling class, providing ideologies that legitimate class domination.”

“The Frankfurt School also provide useful historical perspectives on the transition from traditional culture and modernism in the arts to a mass-produced media and consumer society. In his path-breaking book The Structural Transformation of the Public Sphere, Jurgen Habermas further historicizes Adorno and Horkheimer’s analysis of the culture industry. Providing historical background to the triumph of the culture industry, Habermas notes how bourgeois society in the late 18th and 19th century was distinguished by the rise of a public sphere that stood between civil society and the state and which mediated between public and private interests. For the first time in history, individuals and groups could shape public opinion, giving direct expression to their needs and interests while influencing political practice. The bourgeois public sphere made it possible to form a realm of public opinion that opposed state power and the powerful interests that were coming to shape bourgeois society.

Habermas notes a transition from the liberal public sphere which originated in the Enlightenment and the American and French Revolution to a media-dominated public sphere in the current stage of what he calls “welfare state capitalism and mass democracy.” This historical transformation is grounded in Horkheimer and Adorno’s analysis of the culture industry, in which giant corporations have taken over the public sphere and transformed it from a site of rational debate into one of manipulative consumption and passivity. In this transformation, “public opinion” shifts from rational consensus emerging from debate, discussion, and reflection to the manufactured opinion of polls or media experts.”

“The key is how you define “class”. Marx almost exclusively defined class based on what role you had in production. In practice, this meant that certain cultural groups more often ended up as producers and others as capitalists, but this was in no way central to Marx’s ideas. Cultural Marxists took Marxist (or more accurately pseudo-Marxist) ideas, particularly with regard to class struggle, and applied them to different definitions of class like race, gender, cultural groups, etc. However, this is all pretty obscure mid-last-century stuff. It sounds like the term is being used these days as a code-word by the far right to try to equate multiculturalism and tolerance with scary authoritarian-style communism. I can see why you’d be confused, since I’ll bet most people who throw the term around have no idea what the term actually means (nor any particular handle on what is actually entailed by Marxism of any variety)

The predictable outcome of yet another symposium on Free Will

Maybe driven by a lack of subjects, attention or funding or the three of these together, a number of organizations have taken the initiative to organize yet another discussion on free will. I would hope this discussion was finalized by the publication of an interview with Daniel Dennett in “de Volkskrant” in 2012 when he was in Amsterdam on the occasion of his acceptance of the Erasmus prize. He then too participated in a number of symposiums and workshops, even one where there was a noted absence of Swaab and Lamme. From the outset I have been critical of the determinism of Lamme and others. Of course, thanks to my insignificance, to no avail.

In the past years every now and then the subject was again presented in the press, in theme publications or symposiums, without ever coming to a conclusion. The outcome of the “discussion” with the arrogant “scientists” Lamme and Swaab is quite predictable: they will not succumb. Mainly because they and their followers can’t comprehend the reality of an illusion or, better, a concept; however commonplace this is these days.

I know Daniel Dennett is a kind and very patient person who is always prepared to give the same answer another time another way in the hope one finally understands. In this case however I am disappointed he has agreed to participate.

Jalta: een grote mislukking

Het is me niet gelukt het jaar vol te maken bij Jalta. Initiatieven die een serieus alternatief voor de MSM, de Main Stream Media, proberen te ontwikkelen moeten ruimhartig een kans krijgen. Ook als ik de journalistieke koers niet helemaal deel en kan begrijpen. En dat Annabel Nanninga, Nausicaa Marbe en Jonathan van het Reve mee zouden werken was een belangrijke reden dat ik mijn aarzeling over intenties en werkwijze van Joshua Livestro en zijn wat ruige verdienmodel overwon.

Volgens sommigen is Jalta al bezig met de laatste stuiptrekkingen, zou binnenkort het doek vallen en hoeft er daarom geen aandacht meer aan besteed te worden. Ik weet dat niet zeker, maar vind dat enig publiek verslag van dit mislukte experiment hoe dan ook op zijn plaats is.

Van het begin af waren er problemen. Allereerst de vormgeving van de site, die uit een soort luiheid op een groot scherm het zelfde toont als op een smartphone. Geen gezicht, maar je komt het vaker tegen helaas. De navigatie is ronduit kut. De wijze waarop reacties gelezen en geplaatst moeten worden ook. En voor een RSS knopje was kennelijk ook geen geld. Ik heb daar wel eens een mailtje aan gewaagd maar nooit antwoord gekregen. En er is niets veranderd. Lees verder →

Chris Aalbers snapt het niet maar heeft toch gelijk

Aalbers

Chris Aalberts (foto van Yournalism)

Ondanks dat het Thierry Baudets “Forum voor Democratie” volgens Chris Aalbers niet lukt om een “geaccepteerd podium te worden” blijft hij de bijeenkomsten wel trouw verslaan. En dat hij nu juist bij een verslag van een presentatie van Joost Niemöller over zijn boek “De verschrikkelijke Janmaat” opschrijft dat “gevestigde namen massaal wegblijven” toont aan dat hij niet wezenlijk geïnteresseerd is in wat daar gebeurt. Hij tekent vooral de sfeer en heeft het over de reaguurders, de persoonlijke kwaliteiten van het dienstdoend personeel en of meneer zelf al of niet aanwezig is.

Als hij had opgelet (en misschien ook het betreffende boek had gelezen) dan had hij kunnen leren dat dit wegblijven misschien geen desinteresse is maar onderdeel van een sinds Janmaat bestaande isolatie-“strategie” waarmee die gevestigde namen ongewenste meningen buiten de deur houden. En uiteindelijk door demoniseren, niet ingrijpen en niet afkeuren de uitoefening van linkse terreur feitelijk faciliteren. Wat dat betreft is eerder enige bewondering voor Thierry (en Joost Niemöller) op zijn plaats die hun nek uitsteken en er toch geregeld in slagen om tot de MSM door te dringen, Baudet ook internationaal. De vraag die dan gesteld moet worden of dat voor wat Baudet betreft niet juist lukt omdat hij gezien wordt als een ongevaarlijke fotogenieke en enigszins amusante clown. Lees verder →

Pauw, zet die knop om!

Louwrier - seinhuis Gdm)Naarmate de oorlog voortschrijdt wordt het verraad der intellectuelen steeds duidelijker en harder. Het kan niet anders dan dat daar op den duur met fysieke actie op gereageerd gaat worden. Ik heb het over een met grote waarschijnlijkheid optredend verschijnsel en doe geen oproep om die weg te volgen. Ik doe daarom een oproep aan Pauw om te voorkomen dat het zover komt. “Pauw” staat daarbij voor een heel leger aan redacteuren, journalisten en presentatoren en uiteindelijk ook politici en “belangenbehartigers”, die alles in het werk stellen om te voorkomen dat men op het idee zou komen dat wij structureel worden aangevallen door een grote, goed gefinancierde en georganiseerde macht die het slechtste met ons voorheeft. “Ons” is daarbij niet de natie Nederland maar het “Vrije Westen” en meer in het bijzonder West- Europa.

Ik ga dat allemaal niet precies benoemen. Er zijn inmiddels hele boeken over geschreven die dat heel goed doen. Ik volsta met op te merken dat het “structureel aanvallen” niet op een klassieke wijze gebeurt met gewapende legers die aan onze grenzen staan maar op een veel indirectere en geniepiger wijze, die we met een modern woord “stealth” zouden kunnen noemen. Terreur is daar een vast onderdeel van.

Is het overdreven om te stellen dat mensen die ons pogen in slaap te sussen, “gerust te stellen”, door te ontkennen dat er een vijand bestaat verraders te noemen? Ik denk van niet. In een eerder stuk schreef ik: “De EU is een hoer die met de benen wijd ligt om genomen te worden” en dat geeft de zaak goed weer. Het bestrijden begint met het (h)erkennen van de vijand.

 

Het gaat om de kwaliteit

spreading_poison_by_stormy_c-d3gr6l1Spreading Poison by Stormy-C

Vluchtelingenvrienden proberen vaak het aantal te bagatelliseren: “Nou en wat is dat nu helemaal, een paar miljoen mensen op die slinkende en vergrijzende bevolking van de EU?” Als ik die redenering op de luchtkwaliteit zou toepassen zou de wereld te klein zijn: “Wat is dat nou die paar fijnstofdeeltjes op een miljoenmiljard luchtdeeltjes?” Nee, omdat een zeer gering aantal mensen de kleine kans loopt iets korter te leven schoppen we een wereldmerk onderuit. Bah! En dit kost waarschijnlijk aan ellende meer levensjaren dan die verbeterde luchtkwaliteit ooit kan opleveren. Lees verder →

De kracht van Het Woord

aangespoeld

Aylan verdronk terwijl moeder een biertje ging kopen.

“Een beeld zegt meer dan duizend woorden.”

*Fout*

Een beeld zegt niets. Een beeld werkt op onze emoties en inderdaad, dat kunnen woorden maar beperkt. Maar het is het onderschrift of de context die uiteindelijk iets zegt. Zoals uit mijn zelf bedachte onderschrift onder dit iconische beeld duidelijk blijkt. De emotie, die door het beeld wordt opgewekt wordt gericht op een politiek, maatschappelijk gewenst doel. En dat gaat alleen met woorden of met symbolische manipulatie: het invoegen in een rij beelden die reeds een iconische betekenis hebben. Zo werkt reclame. Zo werkte Goebbles. Zo werkt Disney. Zo werkt de katholieke kerk. Zo krijgt het beeld betekenis. Deze beeldtaal werkt direct op het gevoel en passeert het verstand. Een ander belangrijk onderdeel van het manipuleren is de selectie. Een foto van een demonstratie met een heleboel mensen en er bij zetten dat er 10.000 waren terwijl zo ongeveer alle aanwezigen op de foto stonden. Joost Niemöller geeft daar op zijn blog vaak voorbeelden van. Bijvoorbeeld: Immigrantenvideo: Allah Akbar gillende moslims stromen Europa binnen. Kijk dan! Tenzij men zich bewust verzet tegen deze manipulatie schakelt het de kritische vermogens uit. Lees verder →

Amsterdamrant #1

I-Amsterdam-stick

Er is veel mis in en met Amsterdam en dagelijks zijn daarover ergernisverwekkende berichten te lezen. Ieder bericht met een apart blog eren is te veel van het goede dus ik probeer het eens zo. Onregelmatig verschijnend. In mijn laatste blog Toeristen zijn net migranten had ik al over het onderwerp toerisme uitgepakt. Dat zal hier nog regelmatig terugkomen.

“Gesprongen waterleiding”

Het is niet specifiek Amsterdams, maar ja het gebeurde in Buitenveldert: Een hoofdtransportleiding van de waterleiding vernield door een of andere klungel in een of andere shovel. Een gat zo groot dat er een auto in verdween. En dat dan verhullen met “gesprongen waterleiding”. Niet alleen het Parool hoor, feitelijk overal, behalve nu.nl waar het dan wel niet in de kop stond maar tenminste ergens te lezen was. Dit is schering en inslag. Menselijke (ontwerp) fouten worden verhuld als “storing”, “gesprongen”, “kortsluiting”. En we krijgen vrijwel nooit te horen hoe het echt zat en wie er fout was. Zelfs bij zo’n overduidelijke faal als het inhijsen van een brugdek in Alphen probeert men dat. De journalistieke wil (of capaciteit) om dit soort falen echt uit te zoeken ontbreekt meestal. Waarmee de journalistiek haar kritische functie verliest. Lees verder →

Toeristen zijn net migranten

I-Amsterdam-stickIn een rant in het Parool vindt Theodor Holman dat men niet mag klagen dat er te veel toeristen zijn in Amsterdam. Hij woont zelf in een vrij rustige nette buurt en straat en hoeft alleen maar kniediep door de toeristen (en dagjesmensen) te waden als hij per ongeluk langs museum of Dam komt. Volgens mij fietst hij weinig of niet. En ik vermoed dat hij de vele en steeds drukker wordende “evenementen” niet opzoekt. Het is helaas de voortzetting van de dalende lijn waarin wat er buiten zijn kringetje gebeurt hem minder interesseert. Een poging om hem op Twitter tot enige rede te brengen liep uit op de uitspraak dat ik zeur. Een Holman heeft altijd gelijk, en zo niet dan toch. Een ander die zich er mee bemoeide beweerde dat ik de “vrije keuze” had om te vertrekken. Van verdrijven zou geen sprake zijn. Lees verder →